تبليغاتX
ادبیات و ترجمه ی اشعار آوانگارد
 

(درود فراوان ،عزیزان)

لطف و محبت شما دوستان و مخاطبان این وبلاگ، دوری یک ماه و نیمه وکم کاری ناخواسته مان

در نتیجه ی چند سفر و برخی گرفتاری های دیگر را  تبدیل به دلتنگی غریبی برایمان کرده است.

عذر خواهی ما را بپذیرید.

به زودی با دوره ی جدیدی از فعالیتمان که امیدواریم همچون همیشه با نظر لطفتان همراه باشد

در خدمتتان خواهیم بود.

سال جدید را هر چند با تاخیر تبریک میگو ییم و سالی پر از شادی ، تندرستی ،عشق و پیشرفت

برایتان آرزومندیم .

                                                                                (تحریریه)

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388 و ساعت 0:0 |

ژنرالهای انگلیسی

مشروب های اسکاتلندی

موزیک های فرانسوی

گلهای هلندی

سیگارهای کوبایی

لباسهای آمریکائی

دختران روسی

رقص های مکزیکی

غذاهای چینی

...

هیچ چیز این سرزمین مال من نیست.

                                                                                       (مانوتالا سیرداتو)

+ نوشته شده توسط تحریریه در چهارشنبه هفتم اسفند 1387 و ساعت 2:25 |

سالها با قایق های پدرم تفریح میکردم

با تفنگهایش به شکار میرفتم

در ویلاهای بزرگش مهمانی میگرفتم

و دانه دانه بطری های ویسکی خالی میشد

یک شب که بسیار مست بودم

یکی از بطریهای خالی را برداشتم

سوار قایق پدرم شدم

کمی از ساحل فاصله گرفتم

نامه ای نوشتم و در بطری داخل دریا انداختم

نامه بسیار مهم بود

مهم تر از هر چیز که در دنیا وجود دارد

و لی آنشب آنقدر مست بودم

که یادم نیست چه در آن نامه نوشتم

                                                                    (کارلوس دیناتاله)

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در چهارشنبه هفتم اسفند 1387 و ساعت 0:0 |

تمام سالهای عمر بشر

به بیهوده گی میگذرد

وتنها زمانی میتوان

از زندگی خشنود بود

که در راهی  قدم برداری که

به آن ایمان داری

و من به چشم های تو ایمان آورده ام

کمی به سمت بهشت نگاه کن

زیبای سیاه من...

                                                                         (آنجلا مارتادلا)

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در چهارشنبه هفتم اسفند 1387 و ساعت 0:0 |
Go to fullsize image

وقتی مردم

دکترها نفهمیدند چرا!

دوستانم از مرگم تعجب کردند

مرا برای کالبد شکافی تحویل دادند

بدنم را تکه تکه کردند

وقتی به قلبم رسیدند

با چیز عجیبی مواجه شدند

تو در قلبم فریاد میکشیدی...

                                                          (تام هندلسون)

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در پنجشنبه هفدهم بهمن 1387 و ساعت 0:0 |
 

برت ویلیامسون از شاعران سیاه پوست  گمنام دهه ی ۶۰ آمریکا است.او که در یکی از دهکده های شهر نیو اورلئان متولد شد،کودکی سختی را سپری کرد و در جوانی به علت تبعیض نژادی نتوانست هیچکدام از اشعارش را به چاپ برساند.

بعد از اینکه نتوانست کتابی به چاپ برساند به عرصه ی سیاست روی آورد. و در کنار مارتین لوتر کینگ به مبارزه علیه تبعیض نژادی پرداخت.اما در این زمان دست از شعر برنداشت و نوشته هایش را مخفیانه در اختیار سیاه پوستان می گذاشت،اشعار او بیشتر محتوای سیاسی و مبارزه علیه تبعیض نژادی دارد ولی در شعرهای تغزلی خود موفق تر است.

شعر هتل پلاز یکی از شعر های متفاوت اوست که در بین سیاهان جنوب آمریکا شهرت فراوانی دارد.

نگاه تلخ و سیاه ویلیامسون در این شعر ناشی از نگاه بدبینانه ی سیاهان آن زمان نسبت به جامعه ی سفید پوست است تا آنجا که در این شعرشاعر نگاه خصمانه ی خویش را نسبت به فاحشه ای سفید پوست که بین سیاه و سفید تبعیض قائل میشود نشان میدهد.

فاحشه ی سفید پوست نمادی از جامعه ی سفید آن دوران آمریکاست.آمریکایی که شاعر به آن عشق میورزد،در آن زندگی میکند ولی میداند که این جامعه همچون فاحشه ایست و شاعر در پی اصلاح این فاحشه (جامعه ی سفید آمریکا)ست.

فاحشه ای که اگر اصلاح و مبدل به انسانی عادی شود،شاعر (نماد جامعه ی سیاه پوست آمریکا)خواهان آمیزش با اوست،رابطه ای اروتیک که حد اعلای یک رابطه ی عاشقانه است.

آوردن فضای سیاسی به فضای تغزلی یکی از تکنیک های آن زمان شعرای آمریکایی است.

آنگونه که در شعر های لنگستون هیوز*نیز دیده میشود.

شاید یکی از دلایلی که ویلیامسون در آن دهه و دهه های بعد از آن، آنگونه که نام هیوز بر سر زبان ها افتاد به معروفیت نرسید،پیروی سبکی، ساختاری و فرمی از هیوز بود.

ا ویلیامسون چند ترانه ی فولک سیاهپوستان(بلوز)نیز سروده است که از شعرهایش معروف ترند.

* مراجعه شود به (همچون اعماق آفریقای خودم، ت:احمد شاملو)

 

تمام کافه ها را به دنبالت گشتم

                              با پاهای تاول زده و آبدار

پس کی به تو میرسم؟

                              فاحشه ی سفید هتل پلازا !

تمام بدنم مور مور میشود

                               مثل ماری جوانا تمام تنم را نشئه کرده ای

دعا کن پیدایت نکنم

                              هرزه ی هتل پلازا...

 

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در پنجشنبه سوم بهمن 1387 و ساعت 0:0 |

کودکیم با فقر سپری شد

با فریاد های( آلفردو)

صاحب کافه ی (مالاتو)

با آن دندانهای زرد

و دستان ضمختش

فقط نعره میکشید

ومن تا شب میدویدم و

دستوراتش را انجام میدادم

 تمام روز

به بادبادک بازی بچه ها

از پشت شیشه ی کافه

با حسرت نگاه میکردم

و به ملخ بزرگی  که

بچلی از آبگیر گرفته بود

و به بازی ((تالبینو ))که فرناند و مونیکا

با زیرکی همیشه می بردند

من خسته از کار

همیشه خواب بازی میدیدم...

                                                                              ( آنتوان  لوکارنو)

تالبینو: (بازی شبیه تیله بازی خودمان که در ایتالیا با صدف یا استخوان انجام میدهند)

 

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در دوشنبه سی ام دی 1387 و ساعت 0:0 |
 

در شش سالگی تلاش کردم تا

از روی پرچین ها بپرم

در دوازده سالگی تلاش کردم

تا بهترین نمره ی کلاس را بیاورم

در هجده سالگی تلاش کردم

به ادگار بفهمانم که عاشقش هستم

در بیست و سه سالگی تلاش کردم 

تا دانشگاه را تمام کنم

در سی سالگی تلاش کردم تا

مرد زندگیم را دوست بدارم

در سی و دو سالگی تلاش کردم

تا بچه ام  راسالم به دنیا بیاورم

در چهل سالگی تلاش کردم

مرگ مادرم رافراموش کنم

در چهل و هشت سالگی تلاش کردم

دخترم را از ازدواج با آنتوان منصرف کنم

در پنجاه و دو سالگی تلاش کردم

چروک هایم را بپوشانم

در پنجاه و شش سالگی  تلاش کردم

نوه ی عقب مانده ام را تحمل کنم

در شصت و دو سالگی تلاش کردم

پارکینسونم را از همه مخفی کنم

و حالاهمه ی تلاشم رامیکنم

تا از مرگ بگریزم...

                                                                         (سوزان ناتلین)

+ نوشته شده توسط تحریریه در پنجشنبه بیست و ششم دی 1387 و ساعت 0:0 |
همیشه فکر میکردم که خوشبخت ترین مرد دنیا هستم،همسرم مرا میپرستید،معشوقه ام عاشق ام بود، تازگی ها هم با یک دختر جوان آشنا شده بودم که ظاهرا از من زیادی خوشش می آمد و برای قرار گذاشتن خیلی عجله داشت و البته نمیدانست که زن و بچه دارم.

روز تولد معشوقه ام بود ،قرار بود برای همسرم کرم مرطوب کننده بخرم،از خانه بیرون رفتم ،بعد از اینکه کرم را برای همسرم و یک ساعت مچی برای معشوقه ام خریدم،به او تلفن زدم و تولدش را تبریک گفتم  و قرار فردا را قطعی کردم،بعد از آن به کافی شاپ رفتم ، دوست دختر جدیدم با آرایشی غلیظ منتظرم بود

همه چیز خوب پیش میرفت ،یک لحظه هوس کردم گیلاسی را که روی سان شاین او بود بردارم،که ناگهان دچار  یک حمله ی خفیف قلبی شدم و از حال رفتم،دوست دخترم هم که از قرار معلوم شیفته ام شده بود بلا فاصله موبایلم را از جیب کتم در آورده و به آخرین شماره ای که گرفته بودم زنگ زده بود.

مشکل تنها اینجا بود که شماره ی معشوقه ام را به نام خواهرم ذخیره کرده بودم،دوست دخترم هم با دستپاچه گی و ضمن معرفی خودش ماجرا را به معشوقه ام گفته بود،معشوقه ام هم که خیلی عاشقم بود فورا به تنها جایی که میتوانست ،یعنی خانه ام ،زنگ زده و موضوع را به همسرم گفته بود.همسرم هم که مرا میپرستید فورا به همراه برادرش به کافی شاپ آمده بود.                                                                                                               

 خیلی زود حالم خوب شد اما حالا اکثر اوقاتم به بچه داری میگذرد.

دوست دخترم رفت،معشوقه ام شوهر کرد و زنم طلاق گرفت!

                                                                             (کوروش،تحریریه)

+ نوشته شده توسط تحریریه در جمعه بیستم دی 1387 و ساعت 0:0 |
سر انجام

در صبحگاهی مضطرب،در تابستان

یا شامگاهی دلگیر در پاییز، با بدرقه ی اذان

یا در بازگشتی از خرید گوشت یا نان

پاکت به دست ،در سر اما

                              اندیشه ی  پایان

یا در بهار

یا زمستان

در بارش برف

                            یا ترنم باران

ترکت

        خواهم

                   کرد

سر انجام ترکت خواهم کرد...  .

                                                                         (کوروش، تحریریه)

 

+ نوشته شده توسط تحریریه در پنجشنبه نوزدهم دی 1387 و ساعت 0:0 |